RECENZJE - KSIĄŻKI

Wszystko w rodzinie

Czarna seria wydawnictwa Czarna Owca ma charakterystyczne okładki. Zawsze znajdują się na nich cytaty ze skandynawskiej prasy, oczywiście zachwalające powieść, która pod daną okładką się kryje. Tym razem: „Obiecuję, że z Człowiekiem bez psa będziecie się dobrze bawić”. I co mam autorowi tych słów zrobić za niedotrzymanie obietnicy?

RECENZJE - KSIĄŻKI

Zła krew wraca

Ogólnie rzecz ujmując, warto po tę książkę sięgnąć. Choćby ze względu na swoistą zabawę tradycyjnym schematem, według którego zło zawsze zostaje ukarane, a sprawca złapany. Główna obserwacja Dahla, której daje wyraz na kartach powieści, jest bardziej złowieszcza: zło zawsze powraca. Mimo to książka ma optymistyczną wymowę. Ale najlepiej będzie, jeśli przekonacie się o tym sami.

RECENZJE - KSIĄŻKI

Gdzie sióstr pięć, tam zamieszanie

Co się stanie, kiedy pięć obcych sobie kobiet o trudnych charakterach zamieszka w jednym domu? Nie pozabijają się, choć momentami są tego bliskie. Zwycięża jednak kobieca – bo przecież nie siostrzana, na tę trzeba poczekać – solidarność: wszystkie jednoczą się w dążeniu do wspólnego celu, jakim jest odkrycie spadku po ojcu.

RECENZJE - KSIĄŻKI

Przeprosiny na sprzedaż

 „Czasami jesteśmy tak łatwi do zastąpienia, że to aż boli” – myśli jedna z postaci. I ma rację. Główni bohaterzy za pieniądze zastępują sumienia, przepraszając za winy innych ludzi. Koncepcja jest prosta. Ale czy etyczna? Na to pytanie czytelnik musi sam sobie odpowiedzieć.

RECENZJE - KSIĄŻKI

Historia pewnego narcyza

Pisarz, który nienawidził kobiet nie jest książką dla każdego. Ten, kto oczekuje czystej rozrywki, może być zawiedziony. Jednak warto po nią sięgnąć: z pewnością po lekturze zaczniecie się zastanawiać, co tak naprawdę kieruje seryjnymi mordercami.

RECENZJE - KSIĄŻKI

Zemsta w Brugii

Pieter Aspe jest najpopularniejszym autorem kryminałów we Flandrii. Jego powieści – napisał ich dotąd dwadzieścia pięć – osiągnęły nakład prawie dwóch milionów egzemplarzy. Wszystkie łączy główny bohater, inspektor Pieter Van In, a także miejsce akcji: Brugia – miasto w północno-zachodniej Belgii, zwane flamandzką Wenecją.

RECENZJE - KSIĄŻKI

Alienista w Nowym Jorku

Autorzy szeroko pojętej literatury kryminalnej rzadko zadają sobie trud tak dokładnego opracowania tła powieści, jak uczynił to Carr. Wysiłek przyniósł efekty, a wciągająca intryga i przekonująca analiza źródeł zachowań mordercy dopełniają reszty – Alienistę czyta się jednym tchem. 

RECENZJE - KSIĄŻKI

James Bond i bibliotekarz

Jeszcze w zeszłym roku Wydawnictwo Literackie zafundowało perełkę literacką wszystkim miłośnikom powieści szpiegowskich i wywiadowczej tematyki. To książka Eamona Javersa, amerykańskiego dziennikarza, wydana pod wywołującym skojarzenia tytułem „Agent, handlarz, prawnik, szpieg”.

Źle kończąca się historia.

„Człowiek ostatniej szansy” to trzecia książka traktująca o przygodach komisarza Ireneusza Nawrockiego. I wszystko wskazuje na to, że ostatnia.

Rudy historyk, ojciec bliźniaków

Kryminalny debiut Wiktora Hagena to zdecydowanie debiut z rozmachem. Na czterysta siedemdziesiąt stron. Takie czterysta siedemdziesiąt stron, że po przeczytaniu ostatniej żałujemy, że to koniec.

Historia o Isthorii

Książka „FBI i dziewięć kocich żywotów”, napisana przez Sophie de Mullenheim, to dobra zabawa dla nastolatków… i ich rodziców. A jeśli ktoś do tej pory nie lubił w szkole historii, teraz na pewno się mu spodoba.

Seghers gra (w) Offenbacha

Na tym polega urok „Partytury śmierci”: Jan Seghers zmusza nas do używania „małych szarych komórek” po to, żebyśmy rozwiązywali przygotowaną przez niego zagadkę – zagadkę tych kawałków układanki, które na pierwszy rzut oka nie pasują do całości.

Krwawa prawica i Jack Daniels na lodzie

Tych, którzy lubią książki z oczywistym zakończeniem, „Dżentelmen” może zaskoczyć. Prawdopodobnie zresztą zaskoczy wszystkich, którzy po niego sięgną.

Prosta historia o trudnych sprawach

Pierwsza rzecz, która przychodzi do głowy po przeczytaniu książki, to jej prostota. I nie jest to zarzut wobec autorki, ale wręcz przeciwnie – komplement. „Szczątki” to książka, którą czytamy, prowadzeni pewnym piórem autorki. A ona doskonale wie, czego chce.

Mroczny THRILLER z puentą

Sześciusetstronicowa powieść przypomina fabularnym kunsztem twórczość Forsytha; wiele wątków nakłada się na siebie, budując specyficzne napięcie. Powodowane oczywiście tym, że rozwiązania zagadki domyślić się nie sposób, a ilość mylnych tropów pozwala na dobrą zabawę do samego końca.

Żużel, śledztwo i historia

Dzięki uwolnieniu powieści od obowiązujących ostatnio trendów można przy „Mieczu zdrady” po prostu odpocząć, z tęsknotą wspominając czasy, kiedy kryminał był dobrą rozrywką, a nie pretekstem do czegoś zupełnie innego.

Nazywam się Wirski, Ryszard Wirski

Powieść profesora historii, napisana z przymrużeniem oka, lekko i eleganckim językiem przypomina, że kryminał nie musi spełniać żadnej innej funkcji niż rozrywkowa. Co, wbrew pozorom, nie jest wcale oczywiste.