Książka skierowana jest do młodszych czytelników.  Dobrą zabawę będzie miał jednak każdy rodzic, który zabierze się za lekturę. Dowcipne dialogi i celne komentarze bohaterów pokazują, jak bystrzy mogą być nastoletni obserwatorzy świata dorosłych. 

Napisany w elegancki sposób kryminał Marthy Grimes należy do coraz mniej licznej grupy dobrych książek pisanych przez autorów, którzy mają własny styl.

"Inspektor van Graaf” spodoba się każdemu, kto lubi piętrowe skojarzenia, łamigłówki, lingwistyczne zagadki i wielowarstwowość fabuły.

Goźliński, spełniając wszystkie wymogi gatunku, wychodzi poza jego granice. Nic przy tym nie traci, a wręcz przeciwnie – zyskuje szerszy kontekst, tworząc na bazie dramatu słowiańskiego kryminalny świat, w którym ten dramat rzeczywiście się realizuje.

W "Topielicy" patologiczna obyczajowość rodem ze Skandynawii spotyka się wpół drogi ze starannie skonstruowaną klasyczną zagadką w stylu Agathy Christie. A że to w pół drogi wypada w świecie Grzegorzewskiej, pełnym trafnych obserwacji i ich zwięzłego, dowcipnego i ironicznego wyrażania, „Topielica” jest świetną rozrywką.

Gdyby się pokusić o próbę przyporządkowania „Ostrza” do któregoś z gatunków literackich, wyszłaby nam „powieść grozy i szpady”. Książka została napisana w wyniku fascynacji autora epoką baroku, powrotem do średniowiecznego danse macabre, napięciem między duszą a ciałem, triumfem śmierci nad życiem. I to widać.  

"Trybunał" to polityczny THRILLER, po którym trudno nie zadać sobie pytania, ile w nim wyobraźni autora, a ile prawdy. Zwłaszcza, że akcja powieści toczy się w Polsce po 2001 roku.

Krzysztof Kąkolewski jest mistrzem słowa: reportaże, pisane dla popołudniówki, balansują na granicy sensacji, ale nie przekraczają jej. Kryminalne reportaże sprzed sześćdziesięciu lat czyta się jednym tchem, jak najlepszą  powieść. Czasem nawet dzięki pięknemu, starannemu językowi zapomina się, że historie w nich opisane  wydarzyły się naprawdę.

Gudenkauf udaje się uniknąć pułapki, w którą często wpadają debiutanci: książka jest napisana w sposób zwięzły i obrazowy, a niezły styl i brak dygresji sprawiają, że czyta się ją bez wysiłku.

Pod pozorem opowieści o wampirach, wilkołakach oraz obdarzonych nadprzyrodzonymi zdolnościami ludziach Clare porusza ważne dla nastoletnich czytelników tematy. Robi to z lekkością i humorem, rozjaśniającym nieco mroczną rzeczywistość walki dobra ze złem.

Wraz z głowiącymi się nad zagadkową śmiercią kolegi policjantami wydziału śledczego w Sztokholmie zanurzamy się w morzu kawy i oparach papierosowego dymu, który spowija jak całun ślęczących nad grubymi tomami akt bohaterów. Zwięzły język, celne charakterystyki, czarny humor dialogów i realistycznie oddane, społeczne tło - oto mistrzowski, szwedzki kryminał.