Tajemnice z przeszłości, toksyczny związek, przemilczane winy.

Ten dzień powinien wyglądać zupełnie inaczej. Miały być zaręczyny i wielka radość, ale wszystko poszło nie tak. Urszula wychodzi do pobliskiego parku, żeby wybiegać wściekłość. I słuch po niej ginie.

Urszula to opiekunka w hospicjum, osoba empatyczna i oddana ludziom, która pomaga i niesie radość nieuleczalnie chorym w najtrudniejszych chwilach. Pacjenci ją uwielbiają, a lekarze doceniają jej poświęcenie i cierpliwość. Kto i dlaczego miałby porwać tę kochaną dziewczynę, która jest aniołem dla innych? I dlaczego narzeczony od razu nie zgłasza jej zaginięcia? Dlaczego nikt jej nie szuka?

Dziewczyna budzi się w zimnej piwnicy – poturbowana, głodna, zdezorientowana. Nie wie, gdzie jest ani kto ją porwał. Przecież nie ma wrogów. W głowie zaś kołacze się pytanie: czy to możliwe, że w parku zaatakował ją niedźwiedź? W dodatku słyszy głos Malwiny – tyle że Malwina nie żyje...

„Złotowłosa” to thriller psychologiczny o zniknięciu prowadzącym do czegoś znacznie większego – bolesnej konfrontacji z przeszłością i pytań o to, co to znaczy naprawdę zapłacić za swoje błędy. Chmielarz w najwyższej formie.

FRAGMENT

No to wpadłaś w niezłą kabałę...

Ze wszystkich głosów, które mogła sobie wymyślić w tej sytuacji, wybrała ten należący do staruszki. Staruszki, którą uwielbiała – żywą, bo martwa robiła się coraz bardziej irytująca. No i używała takich słów jak „kabała”. W hospicjum nigdy tak nie mówiła. Niektórym najwyraźniej pogarszało się po śmierci. 

Tak jak tobie.

– Ja jeszcze żyję – wycharczała.

To ogarnij się wreszcie i zrób coś sensownego! Bo tylko leżysz tutaj i pachniesz! Nie, śmierdzisz!

– Dobrze, dobrze...

Zmusiła się do otwarcia oczu. Tak naprawdę nie spała już od dłuższego czasu. Leżała tylko z zaciśniętymi powiekami na brudnym materacu. Miała nadzieję, że jeszcze odpłynie na godzinę, dwie, a może nawet resztę życia. To byłoby łatwiejsze niż to, co czekało ją w tej chwili. Czyli konfrontacja z ponurą rzeczywistością.

A jednak, ku jej zaskoczeniu, czuła się lepiej. Ciągle dokuczało jej zimno, wstrząsały nią dreszcze i ból przeszywał ciało, ale była już w stanie się poruszać. Była w stanie poskładać w swojej głowie więcej niż te dwie, trzy myśli na krzyż. Jakby wracała z bardzo długiej podróży. Szkoda tylko, że do tej paskudnej piwnicy.

– To nie do końca trzygwiazdkowy hotel – wymruczała.

A zaraz potem zmarszczyła brwi. Kiedy spała, ktoś tu wszedł.

Zniknęła butelka, z którą odbyła tę żałosną walkę. Zamiast tego na podłodze zauważyła plastikowy kubeczek z wodą oraz talerzyk z kilkoma herbatnikami.

– Proszę, proszę... Obsługa się postarała.

Sięgnęła po kubek i już miała się napić, kiedy Malwina ją powstrzymała.

Czekaj, czekaj! A jeśli jest zatruta?!

Zamarła, a potem powoli odstawiła kubek z powrotem. Przyglądała mu się podejrzliwie. Podobnie zresztą jak herbatnikom.

Czy to było możliwe? Czy naprawdę ten, kto ją tutaj uwięził, próbował ją teraz otruć?

„Uwięził”. To słowo niespodziewanie ją uderzyło, jakby na głowę spadła jej cegłówka.

No. W końcu zaczyna do ciebie docierać.

Cofnęła się gwałtownie, aż uderzyła plecami w ścianę. Rozejrzała się przerażona. Szare ściany. Goła podłoga. Żadnych mebli.

Niewielkie okno gdzieś wysoko pod sufitem. Pordzewiałe rury. I materac.

Serce zaczęło mocniej bić. W płucach rodził się krzyk.

Uspokój się! Uspokój!

– Zamknij się!

Panika w niczym ci teraz nie pomoże.

To akurat była prawda, Malwina miała rację. Zawsze powtarzali to ratownicy na kursach – nieważne, czego dotyczyły, pierwszej pomocy czy reagowania w różnych sytuacjach zagrożenia jak pożar albo topienie się w jeziorze – panika w niczym nie pomoże. Zmarnuje tylko siły i cenną energię.

Przymknęła powieki i zaczęła głęboko oddychać. Brała mocny wdech, długo trzymała powietrze w płucach, a potem powoli je wypuszczała. Trwała tak może nawet i kilka minut, dopóki nie poczuła, że głowa jej się oczyściła, a strach... może nie zniknął, ale zmniejszył się do poziomu, w którym uznała, że może go kontrolować.

Dobra dziewczynka.

– Dzięki.

Otworzyła oczy. Piwnica. Nie rozpoznawała jej. Nie wiedziała też, jak się tutaj znalazła. Przez chwilę opierała się oczywistym wnioskom, ale...

Porwano cię.

– Dzięki, Malwino.

Porwano ją. Tak, to było jedyne logiczne wytłumaczenie, dlaczego się tutaj znalazła. Co od razu prowadziło do kolejnego pytania, którego bała się zadać.

Dasz radę, dziewczyno. Musisz się z tym zmierzyć, jeśli chcesz wyjść z tego cało.

– Ale po co?! Nic mi to nie da!

Musisz wiedzieć takie rzeczy, jeśli chcesz zrozumieć, co się z tobą dzieje! Dasz radę to zrobić! Przestań się tak wreszcie wszystkiego bać, do cholery!

Udostępnij