Ciemna powieść

Osobom czytującym kryminały Charlotte Link raczej nie trzeba przedstawiać: niemiecka pisarka, tłumaczona na kilkanaście języków, od lat cieszy się ogromną popularnością dzięki powieściom, w których wątki kryminalne łączą się z rozbudowaną warstwą psychologiczną. Ich akcja rozgrywa się najczęściej w Wielkiej Brytanii – surowy krajobraz tego kraju i kapryśna pogoda stanowią idealne tło dla melancholijnych opowieści Link. W tę charakterystykę wpasowuje się też cykl, którego główną bohaterką jest śledcza Kate Linville. „Ciemna woda”, piąta jego część, wzbudziła we mnie podejrzenia, że Charlotte Link postanowiła przetestować odporność swoich odbiorców na mrok.

Powieściowe wydarzenia skupiają się wokół Iris – kobiety, która jako nastolatka przeżyła piekło. Kilkanaście lat temu jako jedyna ocalała z brutalnego ataku na dwie rodziny biwakujące na szkockim wybrzeżu. Zamaskowani sprawcy torturowali swoje ofiary, a Iris jako jedynej udało się uciec. Nigdy jednak nie otrząsnęła się z traumy – a teraz ktoś zaczyna ją prześladować. Wyjazd do Francji kończy się zniknięciem jej przyjaciółki. Jak to się może wiązać z morderstwami z Kilbride? Tego próbuje dowiedzieć się Caleb Hale, który przypadkowo spotyka Iris podczas swojego wakacyjnego wypadu i postanawia jej pomóc. A Kate, raczej nie chcąc niż chcąc, włącza się w jego śledztwo.

„Ciemna woda” jest według mnie najmroczniejszą częścią cyklu o Kate Linville, a ten mrok ma kilka źródeł. Przede wszystkim wynika z samej fabuły: okrutna zbrodnia na szkockim wybrzeżu, która na zawsze odmienia życie Iris, pokazują, jak głęboko w człowieku może tkwić ciemność – i jak łatwo rozprzestrzenia się ona na innych. Drugim elementem jest sceneria. Choć nie prowadziłam statystyk, to mam wrażenie, że większość czasu w tej powieści pada deszcz. Ale nie przyjemny letni deszczyk, który przynosi miłą ochłodę. To ulewa, która sprawia, że świat traci kolory i kontury, zmienia się w szaroburą, bezkształtną mas. Trzecim źródłem mroku staje się wreszcie życie osobiste Kate, które w tej części nabiera szczególnie ponurego wydźwięku.

Podobnie jak w poprzednich częściach cyklu, zagadka kryminalna stanowi tu niezależną historię i nie trzeba znać wcześniejszych powieści, żeby śledzić ją z zainteresowaniem. Zwłaszcza że została starannie przemyślana: autorka umiejętnie splata przeszłość z teraźniejszością, a kilka wprowadzonych przez nią rozwiązań fabularnych może zaskoczyć (choć nie rozwiązanie głównej zagadki, bo to stosunkowo łatwo przewidzieć). Niemniej w „Ciemnej wodzie” warstwa obyczajowa jest tak mocna, że według mnie szkoda byłoby zaczynać znajomość z Kate Linville dopiero w tym punkcie jej życia. Lektura wcześniejszych części cyklu pozwoli wam pełniej docenić rozwój postaci i relacji między nimi, a te stanowią nie mniej ważny element powieści niż samo śledztwo.

Nie wiem, czy taki był zamysł autorki, ale tytuły kolejnych powieści są świetnymi metaforami życia głównej bohaterki. Poprzedniego, „Samotna noc”, nie trzeba tłumaczyć, „Ciemna woda” pozostawia nas z nadzieją, że Kate nie utonie. Polubiłam tę bohaterkę i liczę na to, że kolejna książka odmaluje jej losy w nieco jaśniejszych barwach.

Udostępnij