Morderstwo i inne sekrety

Znany z „Prostej sprawy” Bezimienny zaciągnął dług u gangstera o ksywie Czarny. Teraz przyszedł czas, by go spłacić. 

Czarny chce, by nasz bohater znalazł winnego śmierci młodej dziewczyny w niewielkiej wsi Wilki w województwie lubuskim. Policja niby już go ma: to Traszka, człowiek mający opinię gwałtownika. Czarny nie wierzy jednak w jego winę, choć jest wyjątkowo oszczędny w informacjach. Bezimienny nie wie, po co gangsterowi wyjaśnienie tej sprawy ani co go w ogóle łączy z Wilkami. Sama wieś okazuje się zaś miejscem, delikatnie mówiąc, specyficznym, które kryje wiele tajemnic.

„Prosta sprawa” była nieskomplikowaną powieścią akcji, na wzór książek Lee Childa. W „Długu honorowym” Wojciech Chmielarz serwuje czytelnikom delikatną kombinację gatunkową: oprócz elementów sensacji mamy tu także intrygę kryminalną, a także przejmujące historie mieszkańców Wilków oraz… gangsterów z Holandii.

Rzecz zaczyna się typowo: Bezimienny i Czarny przyjeżdżają na wieś. Od samego początku spotykają się wręcz z jawną wrogością, a sytuacji nie ułatwia ich zachowanie. Mieszkańcy Wilków nie chcą, by ktokolwiek zakłócał ich spokój, a już na pewno by grzebał w dawnych sprawach, toteż natychmiast podejmują działania, które mają zmusić głównego bohatera do wyjazdu ze wsi. A jak się później okaże, mają wiele do ukrycia… 

Wilki to niewielka Wieś, a zatem mieszkańców jest niewielu, lecz wszyscy są barwni: od policjanta z przeszłością, przez właścicielkę kempingu, człowieka zwanego Profesorem, który robi podejrzane interesy, sołtyskę, której uwadze nic nie umknie, aż po nastolatków planujących spędzić ostatni weekend wakacji w miejscowym kempingu. Niemal wszyscy mają coś za uszami, są wplątani w jakąś niejasną sieć tajemnic. O samym Bezimiennym nie napiszę w sumie nic ponad to, co napisałem w recenzji „Prostej sprawy”: to facet z głową na karku, który przyciąga kłopoty, ale potrafi o siebie zadbać, stosujący przemoc tylko tam, gdzie nie ma innego wyjścia. A często go nie ma, trzeba przyznać. Ta postać ma jednak jeszcze inne oblicze: wrażliwego na kobiecą krzywdę dżentelmena. Trudno go nie polubić.

Uwielbiam powieści, których akcja rozgrywa się w małej, skrywającej tajemnice społeczności. Wydawać by się mogło, że w miejscu, gdzie każdy każdego zna, choćby tylko z widzenia, gdzie szept w okamgnieniu dociera z jednego końca na drugi, nic się nie da ukryć. Niekoniecznie. Wilki są tego dowodem. W tej maleńkiej wsi, dziurze zabitej dechami (dosłownie), jest problem z zasięgiem i Internetem, młodzież nie ma wyboru w kwestii spędzania wolnego czasu, a całą wieś można w niedługim czasie przejść pieszo. Jednak nawet ona może skrywać przerażające sekrety. I może dlatego jednocześnie budzi niepokój i fascynujące.

Fabuła powieści toczy się w tempie umiarkowanym. Sceny typowe dla dzieł sensacyjnych przeplatają się z elementami kryminalnymi, a całość dopełniają historie z życia i przeszłości bohaterów. Całość stanowi bardzo ciekawy miks, ale trzeba podkreślić, że Wojciech Chmielarz ma całość pod kontrolą i tak prowadzi fabułę, by nie zmęczyć czytelnika za szybkim rozwojem wydarzeń ani nie znudzić go zbyt powolną akcją. Styl autora pozostaje bez zmian: lekki i przyjemny. „Dług honorowy” to zatem interesujące połączenie gatunków, w którym dynamiczną akcję wymieszano z kryminałem, ludzkimi dramatami, opowieścią o holenderskim gangu i narkotykach. Jeśli więc przy „Prostej sprawie” miło spędziliście czas, to kontynuacja przygód Bezimiennego także powinna spełnić Wasze oczekiwania. Nudy na pewno nie będzie.

Udostępnij