Recenzje Boska trucizna, Anton Cziż | PATRONUJEMY: |
|---|
 Morderstwo w alei Róż
 Małe sprzątanko Martwy dla świata Boska trucizna Sześć sekund Inspektor Van Graaf, Adam Ubertowski Topielica Ostrze Trybunał Morderstwa w Midsomer Ciężar milczenia Jul Krew nie woda Miasto szkła Panna mloda w sniegu Pogranicze Orchidea Nocna zamieć Tajemnica domu Arandów Miasto Popiołów Rosyjska orchidea Poker z rekinem Diabelskie Kości Przynieście mi głowę wiedźmy Święta tajemnica Przebierańcy Dziewięć milimetrów do nieba Martwy aż do zmierzchu Rytuał ostatniej nocy Dla Nikity Miasto Kości Manikiur dla nieboszczyka Dziewczyna, która igrała z ogniem Zbrodnia niedoskonała Jedenaście Morderstwo w szabatowy poranek Ja jestem sądem Pan Szatan Śmierć w darkroomie Noc z czwartkuna niedzielę  Trzynaście Dwanaście
|
Szanowny Czytelniku! Zwróć szczególną uwagę na:
| Marta Stasiak | ||
| środa, 28 lipca 2010 | ||
Cziż i tajemnicaAnton Cziż jest Rosjaninem. I to właśnie decyduje o charakterze świetnego kryminału, którego akcja została umieszczona w mroźnym Sankt Petersburgu z 1905 roku.
Autor umieszcza akcję powieści w 1905 roku, w przededniu rewolucji. Mało tego: tworzy kryminał kontrfaktyczny, w którym przedstawia czytelnikowi alternatywne wyjaśnienie jej wybuchu. Główny bohater, Rodion Gregorijewicz Wanzarow, jest radcą kolegialnym, policjantem wydziału śledczego. Ma trzydziestkę na karku, żonę i dwie córeczki-bliźniaczki, świetnie rozpoczętą karierę i poczucie, że jedynym uzasadnieniem jego pracy jest poszukiwanie prawdy. Uważa przy tym, że prawda po prostu leży przed nim, a śledztwo nie doprowadza do jej odkrycia, ale do pozbycia się własnej ślepoty. Jako pracownik wydziału śledczego znajduje się pomiędzy młotem a kowadłem: między Ochraną a Oddziałem Specjalnym Policji, które walczą między sobą o wpływy w polityce. Wazarow polityką się nie zajmuje. Jego działka to śledztwa kryminalne. W ich prowadzeniu pomaga mu zastępca, pozbawiony poczucia humoru rotmistrz Dżurański, dawny kawalerzysta, oraz Lebiediew, kryminolog z zacięciem, pierwszy, który zaczął stosować botaniczną metodę chromatografii w kryminalistyce. Cziż starannie portretuje Sankt Petersburg z początku dwudziestego wieku. Wazarow ma w domu telefon, najnowszy wynalazek, który jego kucharka nazywa „skrzyneczką”, a w odleglejsze miejsca, do których prowadzi do trop, jeździ saniami. Jest też pionierem daktyloskopii oraz zwolennikiem antropometrii, dzięki której schwytał kilku przestępców. Jednak ci, z którymi teraz ma do czynienia , są zbyt przebiegli, by dać się schwytać. Wanzarow ciągle jest o kilka kroków za tajemniczą kobietą w czarnej woalce, której uroda zapiera dech w piersiach wszystkim mężczyznom w zasięgu wzroku. Dwa ciała wcale nie pomagają mu w rozwiązaniu zagadki, a historie o boskim napoju, który pozwala spotkać się ze starożytnym bogiem Somą i stać się nadczłowiekiem jak Faust, prowadzą go do meliny miłośników opium. Tam, rzecz jasna, nie znajduje rozwiązania, chociaż udaje mu się schwytać jedną z podejrzanych. Co wcale nie rozjaśnia sytuacji. Rosyjski literaturoznawca i dziennikarz wykonał mistrzowską robotę, prowadząc czytelnika przez śledztwo, w którym nic się nie wyjaśnia – wręcz przeciwnie, im dłużej trwa, tym bardziej zagmatwane się staje, nie tracąc przy tym na intrygującej zagadkowości. W końcu rosyjski śledczy zdenerwowany własną nieoczekiwaną nieudolnością, stosuje metodę Sokratesa, którego popiersie stoi w jego gabinecie. Czytelnik z dużą przyjemnością może śledzić jego poczynania w sprawie, która ma nie tylko drugie dno, ale również trzecie i czwarte.Równie przyjemna jest staranność, z jaką został napisany kryminał. Cziża cechuje dbałość o drobiazgi. Książka jest podzielona na rozdziały zgodnie z dniami, w których dzieją się kolejne wydarzenia; każdy dzień opatrzony jest króciutkim cytatem z wydarzeń dnia jednej z lokalnych petersburskich gazet. A tłem dla zagadki kryminalnej, oprócz Sankt Petersburga i rodzącej się rewolucji, są filozoficzne rozważania nad różnymi koncepcjami świata i człowieka. Wanzarow nie opowiada się za żadną z nich, pozostając wierny swoim niezależnym od wszystkiego poszukiwaniom prawdy. A jego wysiłki zostają nagrodzone, chociaż nie w taki sposób, jakiego można by się było spodziewać. „Boska trucizna” to dobry pomysł, zaskakująca fabuła, świetny język i mistrzowskie wykonanie. Wydawca zapowiada, że to początek serii. Oby kolejne tomy były równie udane.
Komentarze mogą pisać tylko zarejestrowani użytkownicy.
|
||
THRILLER